Grota Komonieckiego jest unikatowym zabytkiem przyrody nieożywionej ukrytym w gęstych lasach Beskidu Małego. Jest to największa w polskich Karpatach jaskinia typu erozyjno-wietrzeniowego, co czyni ją geologicznym fenomenem w tym regionie.
Mierząca ok. 115 m2 powierzchni grota znajduje się we wschodniej części Beskidu Małego, na zachodnim stoku Pośredniego Gronia, na wysokości około 700 m n.p.m.. Swoją nazwę zawdzięcza żywieckiemu wójtowi i kronikarzowi, Andrzejowi Komonieckiemu, który opisał ją w swoim dziele Dziejopis Żywiecki już w 1704 roku. Od 1993 roku obiekt ten posiada status pomnika przyrody.
Nad wejściem do jaskini przepływa niewielki strumień (Potok Dusica), który tworzy malowniczy wodospad. Szczególnie widowiskowo miejsce to wygląda zimą, kiedy woda zamarza, tworząc efektowne lodowe nacieki i nawisy, które potrafią przesłonić niemal całą szerokość wejścia.
W przeszłości jaskinia służyła jako schronienie dla pasterzy i ich stad. Według lokalnych przekazów, podczas II wojny światowej gospodarze z pobliskiej wsi Targoszów ukrywali w niej konie przed Niemcami.
Ok. 50 w w dół potoku znajduje się największy w Beskidzie Małym, pięciometrowy Wodospad Dusica zwany również Dusiołkiem. Grota położóna jest na obszarze miejscowowści Las w powiecie żywieckim, w wojwództwie śląskim.