Pierwszego lutego 2010 r. minie 105 lat od rozpoczęcia strajku w sosnowieckiej fabryce Fitznera i Gampera, który zapoczątkował wybuch rewolucji w 1905 r. w Sosnowcu. W niedługim czasie strajk objął swym zasięgiem kopalnię Renard i hutę Katarzyna, a następnie pozostałe zakłady miasta, przenosząc się na całe Zagłębie Dąbrowskie.
Głównymi postulatami strajkujących były podwyżki płac, uznanie prawa do strajku, utworzenie kasy emerytalnej, skrócenie czasu pracy, poprawa opieki lekarskiej, otwarcie czteroklasowych szkół dla dzieci robotników oraz wprowadzenie języka polskiego w urzędach. Żądania sformułowano 9 lutego podczas wiecu w kopalni Renard. W trakcie wiecu do jego uczestników dotarła wiadomość, ze w hucie Katarzyna brygada łamistrajków rozpoczęła rozpalanie wielkiego pieca. Strajkujący w pochodzie przeszli do huty i po sforsowaniu bramy weszli na teren zakładu. Wojsko sprowadzone do stalowni przez niemieckich właścicieli otworzyło ogień do strajkujących. Zginęło 38 robotników, a kilkuset odniosło rany.
Pomimo tych tragicznych zdarzeń strajk trwał nadal. Upór robotników zaowocował wymiernymi osiągnięciami socjalnymi. W marcu 1905 r. właściciele fabryk i zakładów zagłębiowskich zmuszeni zostali do uznania części postulatów. Wydarzenia z 1905 r. przyniosły Zagłębiu Dąbrowskiemu przydomek "Czerwone Zagłębie", a na ścianie portierni dawnej huty Katarzyna (obecnie Huta Buczek Sp. z.o.o.) po dziś dzień widnieje tablica upamiętniająca ofiary krwawych zajść.
Miejsce zaproponował: tellmemore