Budynek powstał w latach 1934-36 według projektu inż. R. Witkowskiego z roku 1931. W trakcie realizacji obiektu podjęto decyzję o rozbudowie północno-wschodniego skrzydła o salę gimnastyczną i aulę. Projekt zmian wykonał inż. Tadeusz Rudzki.
Budynek, od początku swojego istnienia, był siedzibą Państwowego Gimnazjum im. E. Plater. Wcześniej szkoła nosiła inne nazwy. W początkowym okresie istnienia było to Gimnazjum Państwowe Żeńskie Emilii Plater, w ramach którego funkcjonowały: 7-klasowa prywatna szkoła żeńska – 1908 r., 7-klasowa szkoła handlowa – 1910 r., 8-klasowe Gimnazjum Żeńskie Polskiej Macierzy Szkolnej – 1917/18 i na koniec, już w nowym budynku, Gimnazjum Państwowe im. E. Plater – od 1934 r.
W latach powojennych szkołę przekształcono na II Liceum Ogólnokształcące im. E. Plater. Działkę o powierzchni 5482,18 m2 pozyskało pod budowę Towarzystwo Polskiej Macierzy Szkolnej i przekazało w roku 1930 Kołu Opieki, działającemu przy Gimnazjum. Kierownictwo nad realizacją całości inwestycji przejął w 1931 roku inż. Tadeusz Rudzki.
Elewacja frontowa budynku, południowo-wschodnia, od strony rzeki Przemszy, jest podzielona na trzy części. Dwie pierwsze, 6-osiowa niższa oraz 4-osiowa wyższa, tworzą jeden ciąg elewacji zakończony zryzalitowaną w stosunku do nich 3-osiową bryłą auli i sali gimnastycznej. Budynek na całym obwodzie posiada cokół, na którym wsparte są lizeny międzyokienne, biegnące do poziomu okapu. Dach jest płaski zakończony gzymsem okapowym. W południowo-wschodnim narożniku budynku zlokalizowano główne wejście. Budynek został wpisany do Gminnego Rejestru Zabytków Nieruchomych.